مشخصات پروژه ویلای مدرن در سهیلیه
کارفرما: آقای حمید قزل باش
اسکلت: فلزی
موقعیت: سهیلیه، لشگرآباد، باغ اربابی
مساحت زمین: حدود ۴۰۰ مترمربع
زیربنا: حدود ۱۸۰ مترمربع
تعداد طبقات: فلت + روفگاردن
تعداد خواب: ۳ خواب مستر
سبک معماری: مدرن
رویکرد طراحی: پیوستگی فضای داخلی و خارجی، ایجاد فضاهای نیمهباز و حفظ پوشش گیاهی موجود
این پروژه ویلایی در زمینی به مساحت حدود ۴۰۰ مترمربع در منطقه سرسبز و خوشآبوهوای لشگرآباد سهیلیه طراحی و اجرا شده است. ساختمان با زیربنای حدود ۱۸۰ مترمربع به صورت فلت طراحی شده و در کنار فضاهای داخلی، از فضاهای نیمهباز، محوطه سبز و یک روفگاردن کاربردی نیز بهره میبرد.
رویکرد اصلی طراحی این ویلا بر پایه پیوستگی فضای داخلی و خارجی، ایجاد فضاهای نیمهباز و حفظ پوشش گیاهی موجود شکل گرفته است؛ رویکردی که باعث شده معماری ساختمان ارتباط نزدیکی با طبیعت اطراف داشته باشد.
طراحی داخلی و پلان ویلای فلت
ساختمان با زیربنای حدود ۱۸۰ مترمربع به صورت فلت طراحی شده و برنامه فیزیکی آن شامل سه اتاق خواب مستر، فضای نشیمن و پذیرایی، آشپزخانه و فضاهای خدماتی است.
نشیمن و پذیرایی با ارتفاع سقف زیاد طراحی شدهاند تا علاوه بر افزایش کیفیت بصری، حس گشایش و وسعت بیشتری در فضای داخلی ایجاد شود.
آشپزخانه به صورت خطی و در مرکز ارتباطی فضای عمومی قرار گرفته تا ضمن حفظ سادگی و خوانایی پلان، امکان سرویسدهی مناسب به نشیمن و پذیرایی را داشته باشد.
استخر؛ عنصر پیونددهنده معماری و محوطه
یکی از مهمترین ویژگیهای این پروژه، نحوه قرارگیری استخر و ارتباط آن با بناست. استخر صرفاً به عنوان یک عنصر مستقل در محوطه تعریف نشده، بلکه به عنوان امتداد فضای داخلی و بخشی از ساختار معماری ویلا شکل گرفته است.
فضای استخر در یک موقعیت نیمهمسقف قرار دارد و از فضای پذیرایی دید مستقیم و گستردهای به آن وجود دارد. به این ترتیب، مرز میان فضای داخلی، فضای نیمهباز و محوطه تا حد زیادی محو شده و یک فضای یکپارچه شکل گرفته است؛ فضایی که نه کاملاً داخلی است و نه کاملاً در فضای باز قرار دارد.
طراحی نمای ویلای مدرن؛ تعادل میان سادگی و کنتراست
زبان معماری نما بر پایه ترکیب چند متریال محدود اما متضاد شکل گرفته است. سیمان سفید، سنگ مشکی و فلاشینگ مشکی بدنه اصلی نما را تشکیل میدهند و در بخشهایی نیز از میکروسمنت و چوب برای ایجاد تنوع بافت و کاهش یکنواختی استفاده شده است.
در این میان، المان عمودی مشکی به عنوان یکی از شاخصترین عناصر نما عمل میکند. این المان با شکستن خطوط افقی غالب ساختمان، ریتم و حرکت بصری ایجاد کرده و باعث شده فرم کلی نما از یک ترکیب کاملاً افقی و یکنواخت خارج شود.
استفاده کنترلشده از متریالهای متفاوت در کنار این حجم عمودی، ضمن حفظ زبان مینیمال پروژه، به نما عمق و خوانایی بیشتری بخشیده است.
در داخل این المان، یک آبنمای بارانی طراحی شده که علاوه بر نقش بصری، کیفیت حسی فضا را نیز ارتقا میدهد. صدای جریان آب در مجاورت استخر و فضای نشیمن، یک عنصر طبیعی و آرامشبخش به محیط اضافه کرده و ارتباط میان معماری، آب و فضای سبز را تقویت میکند.
طراحی محوطه و توسعه فضای عملکردی
در طراحی محوطه، با توجه به محدودیت مساحت، تلاش شده هر بخش از زمین دارای عملکرد مشخصی باشد. پارکینگ، فضای سبز، مسیرهای حرکتی و فضای باربیکیو در ارتباط با یکدیگر سازماندهی شدهاند.
یکی از راهکارهای مهم پروژه، استفاده از حیاط خلوت پشت ساختمان به عنوان مسیر دسترسی به بام و نورگیری اتاق خوابها بوده است.
به دلیل محدودیت فضای محوطه، بخشی از عملکردهای تفریحی و فضای سبز به بام منتقل شده و یک روفگاردن کاربردی شکل گرفته است. در این بخش، آلاچیق، باربیکیو و باکسهای گل و گیاه قرار گرفتهاند تا بام به یک فضای قابل استفاده و مستقل برای دورهمی و استراحت تبدیل شود.
حفظ درخت موجود؛ چالش طراحی و فرصت معماری
یکی از مهمترین چالشهای طراحی این پروژه، حفظ یک درخت قدیمی و بزرگ موجود در سایت بود که دقیقاً در مسیر حرکتی به سمت بنا قرار داشت.
به جای حذف درخت برای سادهتر شدن مسیر اجرا، ساختار حرکتی و محوطه با توجه به موقعیت آن بازتعریف شد.
این تصمیم، علاوه بر حفظ یک عنصر ارزشمند طبیعی، باعث شد درخت موجود به بخشی از تجربه ورود به ویلا تبدیل شود؛ بهگونهای که طبیعت از یک عنصر صرفاً تزئینی خارج شده و در شکلگیری فضای معماری و مسیر حرکتی پروژه نقش مستقیم پیدا کند.
جمعبندی
پروژه ویلایی لشگرآباد سهیلیه نمونهای از تلاش برای دستیابی به حداکثر کیفیت فضایی با حداقل پیچیدگی فرمی است. در این پروژه، به جای افزایش صرف حجم و عناصر معماری، تمرکز اصلی بر نحوه ارتباط فضاها، کنترل نور طبیعی، ایجاد فضاهای نیمهباز، پیوند استخر با ساختمان و استفاده حداکثری از محوطه بوده است.
ترکیب معماری ساده و مدرن با متریالهای محدود، المان عمودی شاخص، آبنمای بارانی، فضای نیمهمسقف استخر، نشیمن فوقانی و روفگاردن، مجموعهای را شکل داده که مرز میان معماری و طبیعت در آن عمداً کمرنگ شده است.
این پروژه را میتوان یکی از پروژههای موفق و کمدردسر مجموعه روبیک دانست؛ پروژهای که با وجود محدودیتهای زمین و چالشهای اجرایی، توانسته میان عملکرد، زیباییشناسی، طبیعت و کیفیت استفاده از فضا تعادل مناسبی ایجاد کند.
نظرات و سوالات